Portret
Sociaal ondernemer

‘Stap eens uit dat veilige coconnetje!’

Filantropie. Uit de Vermogensmonitor 2018 blijkt dat een derde (31%) van de Nederlandse vermogenden 500 euro of minder per jaar aan goede doelen doneert. Een ietwat povere statistiek, vindt Annelies van der Vorm. Terwijl een kleine handreiking zo geboden is. ‘Vaak maak je met een beetje geld en een beetje inspanning al het verschil.’

‘Geluk betekent voor mij harmonie. Harmonie binnen mijn gezin en de mensen om me heen, maar ook daarbuiten. Ik wil graag goed doen. Die innerlijke drang heb ik erg sterk.
Ik ben zeven jaar lang vrijwilliger geweest bij de Telefonische Hulpdienst, wat tegenwoordig Sensoor Telefoon heet. Dat is vergelijkbaar met De Kindertelefoon, maar dan voor volwassenen. De meest schrijnende en dramatische verhalen kreeg ik daar te horen. Het was behoorlijk confronterend. Zelf kom ik uit een heel beschermd milieu. Ik had altijd alles wat mijn hartje begeerde. Fijne ouders, leuke en gezonde kinderen, noem maar op. Aan de telefoon maakte ik kennis met de andere kant van de maatschappij. Mensen die het niet goed getroffen hebben. Bij mij maakte dat wat los. Een gevoel van: laten we het met ­­z’n allen maar eens wat evenwichtiger verdelen.’

‘Ik heb zo veel en zij zo weinig. Dat wringt. Het klinkt wat idealistisch, maar dat is wel mijn vertrekpunt. Er zijn enorm veel mensen op de wereld die niets of weinig hebben en ik kan daar wat aan doen. Een druppel op een gloeiende plaat? Misschien. Maar elke individu die ik kan helpen, is er eentje. Ik heb een aantal – zoals ik het noem – ‘pleegkinderen’ in ­Afrika die ik langdurig of tijdelijk geholpen heb. Zo heb ik de studie geneeskunde betaald voor een jongen uit een sloppenwijk in Mozambique. Nog geen tweehonderd euro per maand kostte het me. Die jongen is nu arts. Daar word je toch blij van?’

Elk individu die ik kan helpen, is er eentje

Duizend monden gevoed

‘Tien jaar geleden stapte ik als investeerder in een duikresort in Mozambique. Inmiddels is dat uitgegroeid tot een stichting met een uitgebreid sociaal plan, een eco-lodge, een paar scholen, ­een kliniek en een community center. Het is een enorm project geworden. De plaatselijke bevolking heeft het eigenhandig gebouwd met lokale materialen. Zo’n honderd mensen hebben we in dienst, waardoor we zo’n duizend monden voeden. Ruim driehonderd kinderen zitten er op school. Als ik daar nu rondkijk, denk ik: ja, hier gebeurt wel wat! Ik ben trots op wat we daar in relatief korte tijd allemaal in gang hebben gezet.’

‘Ik voel het als mijn plicht om goed te doen. Mensen zoals ik – degenen die met een zilveren lepel in de mond geboren zijn – moeten ook eens stilstaan bij de andere kant van de maatschappij. We leven allemaal in ons eigen kringetje, in ons veilige ­coconnetje. Stap daar eens uit! En daarvoor hoef je echt niet naar Afrika hoor, ook in Nederland zijn genoeg mensen te ­vinden die je een handje kunt helpen. Het zit ‘m in kleine ­dingen. Vaak maak je met een beetje geld en een beetje inspanning al het verschil. Ik schrik als ik hoor hoeveel de vermogende ­Nederlander aan goede doelen geeft. Dat is helemaal niet zo veel. En nog veel minder vermogenden hebben een eigen ­stichting of fonds. Kom op jongens, waarom niet?!’

Annelies van der Vorm

Annelies van der Vorm, telg van de Rotterdamse bouwersfamilie, is sociaal ondernemer in binnen- en buitenland, veelal in Afrika. Ze bekleedt meerdere commissariaten en bestuursfuncties en is moeder van zes kinderen.